Nail house


Locatie: Brouw­ers­gracht 159 naast Van Zijll Lang­h­out con­tem­po­rary art   

Mid­den in het cen­trum van Ams­ter­dam, op een braak­liggende ter­rein­heb ik een site spe­cific kunst­werk gere­aliseerd: Een grote berg zand met daarop een pitoresque blauw houten huisje. Het lijkt wel alsof de bewoner geweigerd heeft te vertrekken en dat de bouw­put ron­dom deze won­ing al is afge­graven. Zoals je dat vast kent uit China waar soms mensen niet willen wijken voor de plan­nen van een pro­jec­ton­twikke­laar of de overheid.

Dit werk ver­beeldt een vorm van protest en verzet, maar ver­beeldt ook een vorm van verlangen.‘s Avonds brandt er lichtje vanachter de gordi­jn­t­jes en het was­goed wap­pert in de wind. Het geheel is gebouwd op een frac­tie van de werke­lijke grootte. Een maat die ver­war­rend werkt: net te groot om ongeloofwaardig te zijn en net te klein voor het echte geluk .…

Het werk heb ik zon­der ver­gun­ning geplaatst en ik geeft hier­mee een nood­kreet af.

Al meer dan 10 jaar bouw ik grote kunst­werken in de open­bare ruimte. Vee­lal op eigen ini­ti­atief in de buiten­wijken van Ams­ter­dam. Juist in de stads­de­len West en Nieuw west. De werken wor­den niet onder­houden waarna een ambte­naar met pijn in zijn hart de werken laat verni­eti­gen, omdat vanuit de poli­tiek de stur­ing ontbreekt…

In de naast­gele­gen galerie: Van Zijll Lang­h­out Con­tem­po­rary art op nr 161, is tevens een maque­tte te zien van het Biotoop-project dat ik in Nieuw West wil realis­eren. Ook zijn er foto’s te zien van inmid­dels verni­etigde kunst­werken of van werken die bin­nenkort verni­etigd gaan worden.

U kunt ste­unen door een waarder­ing achter te laten. Hier­door kan ik het ver­plichte “draagvlak” aan­to­nen, zodat de poli­tiek ziet dat het werk dat ik maak ook door mensen gewaardeerd wordt.…

Of u kunt me ste­unen door een donatie+waardering achter te laten.
Hier­door kan ik het ver­plichte “draagvlak” aan­to­nen en mijn nieuw­ste project financieren,
Zeer welkom,…

Crowd­fund­ing doel
€140 / €5000

_DSC5275Photo: René Ger­rit­sen
In 2015 is de instal­latie te zien geweest op uitn­odig­ing van KaDS:  Op een bouwterein aan de Schinkelkade waar een bejaar­den­te­huis moest wijken voor nieuwe projectontwikkeling,…

Nail house by night

De instal­latie is dag en nacht te bek­ijken tot 16 April 2019
Real­isatie: In over­leg met bouwbedrijf De Nijs en de nieuwe bewoners,..

De instal­latie “Nail house” is in 2015 tot stand gekomen op uitn­odig­ing van Kasds en was te zien aan “de Schinkelkade” op een plek waar een bejaar­den­te­huis moest wijken voor nieuwe projectontwikkeling,…

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Chi­nese inspiratie

The mak­ing of

Gijs Friel­ing in opdracht van Fab­rikaat | sep­tem­ber 2017

TALK OF THE TOWN | LEONARD VAN MUNSTER

Loved ones, loved ones visit the build­ing
Take the high­way, park and come up and see me
I’ll be work­ing, work­ing but if you come visit
I’ll put down what I’m doing, my friends are impor­tant 

Uit: Don’t worry about the gov­ern­ment, Talk­ing Heads, 77

De Talk of the Town’s begin­nen met een object uit de col­lec­tie van Museum het Valkhof. Leonard van Mun­ster had een lijst met voor­w­er­pen gemaakt met onder andere een drinkbeker gemaakt van kokos­noot en zil­ver in de vorm van een uiltje, een Romeins gezichts­masker en een tin­nen bier­pul. Geen van deze voor­w­er­pen mocht echter zomaar het depot ver­laten in ver­band met de waarde of kwets­baarheid. Daarop koos van Mun­ster een ther­mo­hy­grom­e­ter; het appa­raat waarmee de luchtvochtigheid in muse­um­ruimtes geme­ten wordt. Een gewoon muse­aal gebruiksvoor­w­erp, en tegelijk­er­tijd een sym­bool voor de con­t­role op de omstandighe­den waaron­der muse­ale voor­w­er­pen bewaard wor­den. Deze gecon­di­tion­eerde omgev­ing van het museum staat diame­traal tegen­over de omstandighe­den waar van Mun­ster zijn werken aan toevertrouwd…

Leonard van Mun­ster maakte begin jaren 90 als pas afges­tudeerde ontwer­per samen met twee medestu­den­ten furore als Dept. Ze maak­ten instal­laties en video-projecties voor de Roxy, de hoofd­st­edelijke club van Peter Gie­len en Eddy de Clerck. Toen de andere Dept.- leden zich na enige tijd steeds meer in de richt­ing van het grafisch ontwer­pen bewogen merkte van Mun­ster dat hij juist de beeldende kunst kant op wilde gaan. De gebruike­lijke hal­teplaat­sen voor een begin­nende kun­ste­naar in Ned­er­land — een werkpe­ri­ode aan de Ate­liers of de Rijk­sacad­e­mie, om daarna opgepikt te wor­den door een galerie — had hij echter niet door­lopen. Daarop besloot hij zijn ideeën op eigen ini­ti­atief in de open­bare ruimte te realiseren.

Wat het meest opvalt aan van Munster’s beelden is de gen­erositeit: vier palen met vuur­w­erk­sim­u­laties van led’s en in neon de aan– en uit­floepende woor­den IK HOU VAN JE, een tro­pis­che fata mor­gana met pal­men, bloe­men en een water­val onder een viaduct, een dri­jvende Frank Lloyd Wright villa met automa­tis­che gordi­j­nen waarachter het werk van steeds nieuwe gastkun­ste­naars zicht­baar word. Het zijn beelden die je in eerste instantie direct begri­jpt en waar­van je je pas later gaat afvra­gen hoe en waarom ze eigen­lijk tot stand zijn gekomen. Het unieke van kun­ste­naars is dat ze hun werk doen of ze nou gevraagd en betaald wor­den of niet. Meestal gebeurt dat in de besloten­heid van het ate­lier. De stap die van Mun­ster maakt is dat hij dit autonome engage­ment met de kunst in de open­bare ruimte laat plaatsvin­den. Uit­er­aard zoekt hij daar­toe samen­werk­ing met gemeen­ten en fond­sen maar het ini­ti­atief, de organ­isatie,  pro­duc­tie en in veel gevallen ook de zorg voor het onder­houd neemt hij zelf op zich. Daarmee betoond hij zich eigen­lijk de ide­ale burger die actief en voor eigen risico en reken­ing in de samen­lev­ing par­ticipeert. Niet dat Van Mun­ster er soms niet van baalt: “Dan sta ik daar weer op zater­dag in mijn over­all het gezonken roei­bootje dat bij de Frank Lloyd Wright villa hoort leeg te hozen, maar ja, je begri­jpt: als ik met de voorzit­ter van de stads­deel­raad ga kijken of zij na vijf jaar het onder­houd van mij over willen nemen dan werkt het natu­urlijk niet mee als we naar een gezonken bootje en afge­bladerde muren staan te kijken”

In 2009 maakte Thomas Hirschhorn in de Bijlmer zijn tweede Spin­oza­mon­u­ment in Ned­er­land. (De eerste maakte hij in 2009 voor Casa Rosso op de Ams­ter­damse wallen). Hirschhorn bouwde en pro­gram­meerde zijn mon­u­ment niet alleen. (o.a. met dagelijkse lezin­gen van Mar­cus Stein­weg en een cur­sus in de geschiede­nis van de per­for­mance voor mid­del­bare scholieren). Hij was ook iedere dag gedurende de drie maan­den dat het mon­u­ment er stond per­soon­lijk aan­wezig. In een inter­view benadrukte hij dit ele­ment van aan­wezig zijn: “Ook al begri­jpen mensen niets van Spin­oza, de lezin­gen van Mar­cus of mijn werk, ze begri­jpen het feit dat ik er zorg voor draag, dat ik hier altijd ben en zorg dat het hier alle­maal goed loopt”

Het begaan zijn met iets wat zich in de open­bare ruimte afspeelt is een zeldzame deugd gewor­den. Met al het goede dat de ver­zorg­ingsstaat sinds de jaren vijftig gebracht heeft is toch ook onmisken­baar een gevoel van per­soon­lijke ver­ant­wo­ordelijkheid voor de open­bare ruimte ver­loren gegaan. Tegelijk­er­tijd heeft toen­e­mende regel­druk het nemen van per­soon­lijke ini­ti­atieven in diezelfde open­bare ruimte bemoeil­ijkt. De noodzaak om opnieuw, uit eigen ini­ti­atief, mede-vormgever van het pub­lieke leven te zijn wordt zowel door burg­ers als poli­tiek gevoeld. Het Oeu­vre van Leonard van Mun­ster is mede in dat licht voor­beeld stellend.

Gijs Friel­ing in opdracht van Fab­rikaat | sep­tem­ber 2017

Comments are closed.