Nail house — op het veltje naast Paradiso -


Het werk Nail house is nu te zien mid­den in het cen­trum van Ams­ter­dam, op een braak­liggende ter­rein naast Par­adiso op een steen­worp afs­tand van het Lei­d­se­plein.
Het landje, dat één van de duurste stuk­jes grond van Ams­ter­dam is, kent een roerige geschiede­nis.

Nail house is een “site spe­cific” kunst­werk, waar­bij de locatie een belan­grijke rol speelt in de belev­ing van het werk. 
Op een grote berg zand mid­den op het braak­liggende ter­rein staat nu een pit­toresque blauw houten huisje. Het lijkt wel alsof de bewoner geweigerd heeft te vertrekken en dat de bouw­put ron­dom deze won­ing al is afge­graven. Het werk is gein­spireerd op een Chi­nees fenomeen zoals u dat wellicht kent van foto’s uit de krant over mensen die niet willen wijken voor de plan­nen van een pro­jec­ton­twikke­laar of de autoriteiten. Je ziet dan bv een snel­weg recht op een huis afgaan en net ervoor een bocht eromheen maken

Het is een per­spoon­lijk werk en ver­beeldt een vorm van protest en verzet maar ook een vorm van ver­lan­gen. ‘s Avonds brandt er lichtje vanachter de gordi­jn­t­jes die soms wat wap­peren door de wind. Het geheel is gebouwd op een frac­tie van de werke­lijke grootte. Een maat die ver­war­rend werkt: net te groot om ongeloofwaardig te zijn en net te klein voor het echte geluk .…

Mocht u in de buurt van het Lei­d­se­plein komen,.. loop er dan even langs,..Ik weet niet voor hoe lang het blijft,..

Het werk is een gift aan bewon­ers en voor­bi­j­gangers en is voor iedereen gratis te bezichti­gen.

Met dank aan Diane, het Bar­laeus en Lapidus holding.

Begin 2019 was het werk te zien aan de Brouw­ers­gracht 159 naast Van Zijll Lang­h­out con­tem­po­rary art waar foto’s te zien waren van inmid­dels verni­etigde kunst­werken of van werken die bin­nenkort verni­etigd gaan wor­den.
Met dank aan: Van Zijll Lang­h­out con­tem­po­rary art
Real­isatie: In over­leg met bouwbedrijf De Nijs en de nieuwe bewon­ers,..

_DSC5275Photo: René Gerritsen

Nail house, 2015
The Schinkel­haven nurs­ing home stood at the Schinkelkade for many years. In 2012 it was taken down so that a new care cen­tre could be built there. The elderly peo­ple moved into tem­po­rary accom­mo­da­tion, on the under­stand­ing that they would be able to return to this loca­tion. In 2015 the plans were revised and the Schinkel­haven will no longer return here.

In the mid­dle of this unde­vel­oped site I realised this work at the invi­ta­tion of Soledad Sen­lle Art Foun­da­tion.
On a mound of sand stands a lit­tle house with its lights on. It seems as if one of the erst­while res­i­dents has refused to leave to make way for the new con­struc­tion and the build­ing site has there­fore been exca­vated around this home. This work rep­re­sents a form of protest and resis­tance, as well as a yearn­ing for secu­rity and well-being.

Nail house, 2015
Zorg­cen­trum De Schinkel­haven bevond zich ruim 25 jaar aan de Schinkelkade in Ams­ter­dam.
In 2012 werd het pand ges­loopt om plaats te maken voor de bouw van een nieuw cen­trum.
De oud­eren wer­den onderge­bracht op tijdelijke opvang­plekken tot ze kon­den terugk­eren naar de Nieuw­bouw. De pro­jec­ton­twikke­laar­s­plan­nen veran­der­den echter en de ouden­vanda­gen kon­den niet meer terugk­eren.
Het braak­liggende ter­rein dat ontstaan was heb ik als uit­gangspunt genomen voor een nieuw werk, op uitn­odig­ing van Soledad Sen­lle Art Foundation.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

     
Chi­nese inspi­ratie                                                                              The mak­ing of

Gijs Friel­ing in opdracht van Fab­rikaat | sep­tem­ber 2017

TALK OF THE TOWN | LEONARD VAN MUNSTER

Loved ones, loved ones visit the build­ing
Take the high­way, park and come up and see me
I’ll be work­ing, work­ing but if you come visit
I’ll put down what I’m doing, my friends are impor­tant 

Uit: Don’t worry about the gov­ern­ment, Talk­ing Heads, 77

De Talk of the Town’s begin­nen met een object uit de col­lec­tie van Museum het Valkhof. Leonard van Mun­ster had een lijst met voor­w­er­pen gemaakt met onder andere een drinkbeker gemaakt van kokos­noot en zil­ver in de vorm van een uiltje, een Romeins gezichts­masker en een tin­nen bier­pul. Geen van deze voor­w­er­pen mocht echter zomaar het depot ver­laten in ver­band met de waarde of kwets­baarheid. Daarop koos van Mun­ster een ther­mo­hy­grom­e­ter; het appa­raat waarmee de luchtvochtigheid in muse­um­ruimtes geme­ten wordt. Een gewoon muse­aal gebruiksvoor­w­erp, en tegelijk­er­tijd een sym­bool voor de con­t­role op de omstandighe­den waaron­der muse­ale voor­w­er­pen bewaard wor­den. Deze gecon­di­tion­eerde omgev­ing van het museum staat diame­traal tegen­over de omstandighe­den waar van Mun­ster zijn werken aan toevertrouwd…

Leonard van Mun­ster maakte begin jaren 90 als pas afges­tudeerde ontwer­per samen met twee medestu­den­ten furore als Dept. Ze maak­ten instal­laties en video-projecties voor de Roxy, de hoofd­st­edelijke club van Peter Gie­len en Eddy de Clerck. Toen de andere Dept.- leden zich na enige tijd steeds meer in de richt­ing van het grafisch ontwer­pen bewogen merkte van Mun­ster dat hij juist de beeldende kunst kant op wilde gaan. De gebruike­lijke hal­teplaat­sen voor een begin­nende kun­ste­naar in Ned­er­land — een werkpe­ri­ode aan de Ate­liers of de Rijk­sacad­e­mie, om daarna opgepikt te wor­den door een galerie — had hij echter niet door­lopen. Daarop besloot hij zijn ideeën op eigen ini­ti­atief in de open­bare ruimte te realiseren.

Wat het meest opvalt aan van Munster’s beelden is de gen­erositeit: vier palen met vuur­w­erk­sim­u­laties van led’s en in neon de aan– en uit­floepende woor­den IK HOU VAN JE, een tro­pis­che fata mor­gana met pal­men, bloe­men en een water­val onder een viaduct, een dri­jvende Frank Lloyd Wright villa met automa­tis­che gordi­j­nen waarachter het werk van steeds nieuwe gastkun­ste­naars zicht­baar word. Het zijn beelden die je in eerste instantie direct begri­jpt en waar­van je je pas later gaat afvra­gen hoe en waarom ze eigen­lijk tot stand zijn gekomen. Het unieke van kun­ste­naars is dat ze hun werk doen of ze nou gevraagd en betaald wor­den of niet. Meestal gebeurt dat in de besloten­heid van het ate­lier. De stap die van Mun­ster maakt is dat hij dit autonome engage­ment met de kunst in de open­bare ruimte laat plaatsvin­den. Uit­er­aard zoekt hij daar­toe samen­werk­ing met gemeen­ten en fond­sen maar het ini­ti­atief, de organ­isatie,  pro­duc­tie en in veel gevallen ook de zorg voor het onder­houd neemt hij zelf op zich. Daarmee betoond hij zich eigen­lijk de ide­ale burger die actief en voor eigen risico en reken­ing in de samen­lev­ing par­ticipeert. Niet dat Van Mun­ster er soms niet van baalt: “Dan sta ik daar weer op zater­dag in mijn over­all het gezonken roei­bootje dat bij de Frank Lloyd Wright villa hoort leeg te hozen, maar ja, je begri­jpt: als ik met de voorzit­ter van de stads­deel­raad ga kijken of zij na vijf jaar het onder­houd van mij over willen nemen dan werkt het natu­urlijk niet mee als we naar een gezonken bootje en afge­bladerde muren staan te kijken”

In 2009 maakte Thomas Hirschhorn in de Bijlmer zijn tweede Spin­oza­mon­u­ment in Ned­er­land. (De eerste maakte hij in 2009 voor Casa Rosso op de Ams­ter­damse wallen). Hirschhorn bouwde en pro­gram­meerde zijn mon­u­ment niet alleen. (o.a. met dagelijkse lezin­gen van Mar­cus Stein­weg en een cur­sus in de geschiede­nis van de per­for­mance voor mid­del­bare scholieren). Hij was ook iedere dag gedurende de drie maan­den dat het mon­u­ment er stond per­soon­lijk aan­wezig. In een inter­view benadrukte hij dit ele­ment van aan­wezig zijn: “Ook al begri­jpen mensen niets van Spin­oza, de lezin­gen van Mar­cus of mijn werk, ze begri­jpen het feit dat ik er zorg voor draag, dat ik hier altijd ben en zorg dat het hier alle­maal goed loopt”

Het begaan zijn met iets wat zich in de open­bare ruimte afspeelt is een zeldzame deugd gewor­den. Met al het goede dat de ver­zorg­ingsstaat sinds de jaren vijftig gebracht heeft is toch ook onmisken­baar een gevoel van per­soon­lijke ver­ant­wo­ordelijkheid voor de open­bare ruimte ver­loren gegaan. Tegelijk­er­tijd heeft toen­e­mende regel­druk het nemen van per­soon­lijke ini­ti­atieven in diezelfde open­bare ruimte bemoeil­ijkt. De noodzaak om opnieuw, uit eigen ini­ti­atief, mede-vormgever van het pub­lieke leven te zijn wordt zowel door burg­ers als poli­tiek gevoeld. Het Oeu­vre van Leonard van Mun­ster is mede in dat licht voor­beeld stellend.

Gijs Friel­ing in opdracht van Fab­rikaat | sep­tem­ber 2017

Comments are closed.

saç tozu escort bayan maltepe escort pendik escort kartal escort maltepe escort escort bayan kartal escort pendik escort maltepe escort kartal escort kadıköy escort ataşehir escort bostancı escort